We worden als maatschappij overladen met dringende oproepen om geld te storten voor al die goede doelen die er tegenwoordig bestaan. Zie jij door de bomen het bos nog staan? Ik eerlijk gezegd niet. Alles is even zielig, triest en meelijwekkend en het liefst zou je je hele vermogen overmaken om mensen te steunen die dat heel hard nodig hebben.

Toch wil ik even aandacht vragen voor een prachtig initiatief dat is opgezet voor een goed doel dat bij vrijwel iedereen bekend is en al tientallen jaren ontzettend goed werk verricht: Artsen zonder Grenzen.

De Tour for Life vindt komende zomer voor de tweede keer plaats. Ploegen van maximaal negen wielrenners (inmiddels al 31 teams) zullen in acht dagen maar liefst 1250 km fietsen, van Italië naar Nederland. Dat zijn gemiddeld dus zo’n 155 kilometers per dag! Tel daarbij op dat ook heuvels en echte bergen (denk aan een Alp d’Huez) bedwongen worden en je kunt niet anders dan diep respect tonen voor de sporters die deze uitdaging aangaan.

Zoals gezegd doen zij dit voor Artsen zonder Grenzen en is het de bedoeling dat ze per team minimaal 15.000 euro aan sponsorgeld ophalen. Ik hoor je denken: dat is niet niks! Klopt, dat is het zeker niet – daarom is elke euro ook heel erg welkom…

Ik heb mijn steentje bijgedragen aan dit initiatief door de website te maken voor Pedala Pedala, het enthousiaste en retefanatieke team waar vriendje J. zich bij aangesloten heeft. Fietsen kan ik zelf voor geen meter (in ieder geval niet zo lang en ver), dus heb ik andere kwaliteiten ingezet. Ieder z’n ding, zal ik maar zeggen… Op de site vind je alle informatie over de tour, het goede doel en sponsormogelijkheden (voor particulieren én bedrijven), maar ook houdt het team er een weblog bij over hun voorbereidingen, uitjes en ander Pedala-nieuws.

Met deze blog wil ik al mijn trouwe lezers (en toevallige passeerders natuurlijk) oproepen om geld te storten voor Pedala Pedala, zodat zij straks -eind augustus- de mogelijkheid hebben om deze ‘tour voor het leven’ te rijden. De rekening waarop gestort kan worden (en instructies over hoe dit te doen) vind je hier, maar je kunt je ook eerst inlezen op de Pedala-site.

Alvast onwijs bedankt, namens Pedala Pedala, Artsen zonder Grenzen en al die slachtoffers die door hun goede werk geholpen kunnen worden!

En dus vielen in één klap mijn weekendplannen in duigen. Na de wedstrijd in Zoetermeer gisteren, deden we er bijna drie uur over om weer terug naar Houten te komen en waren inmiddels de wegen veel en veel te slecht geworden om daarna de rit naar Brabant nog te maken. Een avond en nacht met vriendje J. werden me dus door de neus geboord.

En dus was ik sjaggo, gisteravond en vandaag. Vriendje J. en ik slapen door de afstand al niet zo vaak samen, maar als de momenten dat ik naast hem wakker kan worden me dan ook nog worden ontnomen, heb je aan mij een slechte. Er hing dan ook een enorm grote grijze donderwolk boven mijn hoofd die maar moeilijk te verdrijven bleek. Vandaag waren de wegen nog steeds onbegaanbaar en de voorspellingen voor de avond niet best, dus alsnog de rit Utrecht-Brabant wagen durfde ik met mijn kleine oude autootje niet aan.

En dus was mijn zondag onverwacht leeg. Ik liep een beetje rond in huis vandaag, met m’n ziel onder mijn arm. Natuurlijk was de to do-list nog ellenlang, vol met verplichtingen waar ik stiekem gewoon geen zin in heb/had. Ik verveelde me, terwijl ik me eigenlijk helemaal niet hoefde/hoorde te vervelen. Gekke situatie.

En dus las ik maar weer eens een boek. Ik lees zo graag en heb er veel te weinig tijd voor (probeer het altijd in de trein, maar negen van de tien keer val ik in slaap). Ik nestelde me op de bank met twee kussens in m’n rug en las. Ik las vele bladzijden, liet me meeslepen in het fijne meidenverhaal en vond het heerlijk. Probleem was alleen dat ik die frustratie, dat ik eigenlijk in de armen van vriendje J. had moeten liggen, nooit helemaal opzij kon zetten. Vooral omdat het nu wel weer even duurt voor het weer zover is. Ik ben een romantische muts: ik heb liefde, kusjes, aandacht en heel veel knuffels nodig.

En dus hebben we elkaar al minstens zes keer aan de telefoon gehad vandaag en gingen er lieve smsjes over en weer. Want ja, je moet toch wat. Bij gebrek aan beter.

En dus besloot ik mezelf te verwennen. Met een paar chocoladekoekjes (waardoor ik morgenochtend niet zo goed op de weegschaal durf), pasta (mijn lievelings) en een voetbehandeling met producten van mijn allerliefste lievelingsmerk: Rituals.

Je moet toch wat.

Ik heb een nieuw talent bij mezelf ontdekt. En ik had dit niet kunnen ontwikkelen zonder mijn vriendinnetje Monique; zij heeft me aangespoord om er iets mee te doen.

Ik ben erachter gekomen dat ik zo mee kan doen aan Boer Zoekt Vrouw en ervan overtuigd dat elke boer ook direct voor mij zou gaan. Ik heb namelijk de afgelopen week als een gek geoefend op mijn boerenkwaliteiten. Ik run een complete boerderij helemaal in mijn eentje: ik plant, oogst, melk, raap, pluk en manage erop los. Ondertussen deel ik nog even kado’s uit aan mijn boerenvrienden en help ik ze ook nog eens door hun kippen te voeren en hun geplante groenten water te geven. Multitasking to the max!

Insiders zullen direct weten waar ik het over heb en mijn enthousiasme delen. Voor die anderen (hoogstwaarschijnlijk de meerderheid): ik speel FarmVille op Facebook en ben ont-zet-tend verslaafd…

FarmVille is een spel waarbij je dus je eigen boerderij runt. Je begint klein, maar door het planten en daarna verkopen van je groenten verdien je geld. Ook kun je dieren houden die geld opleveren met hun eieren, melk of veren. Het is de bedoeling dat je zoveel mogelijk neighbours (buren, red.) verzamelt (net als vriendjes op bijvoorbeeld Hyves) die jou helpen je boerenbedrijfje te onderhouden. En datzelfde doe je dan bij hen, in ruil voor wat cash. Je moet dus zo groot mogelijk worden en je boerderij zo effectief mogelijk runnen.

Ik zei het al: zeer verslavend. Eerst moest ik er niets van hebben, maar toen Monique het me echt goed uitlegde, was ik om (veel later dan de echte trendwatchers natuurlijk, maar hee, that’s me). Ik moet me nu ontzettend inhouden om niet onder werktijd even te kijken hoe mijn sojabonen en paprika’s erbij staan. Bovendien ga ik veel te laat slapen, omdat ik bang ben dat mijn gewassen volgroeid zijn en ze verpieteren als ik ze niet snel genoeg oogst. Ook ben ik als een kind zo blij als een goede buur mij een koe kado doet en is het een sport geworden om mijn duur gekochte grond constant met verschillende groenten, fruit en bloemen te beplanten. Kortom: wéér een hobby erbij… alsof ik er nog niet genoeg had.

Boerin Neeltje: eat your heart out!

Begin deze maand maakte ik bekend dat ik een goed voornemen had. Poging 581 om wat kilootjes af te vallen ging van start en ik had er alle vertrouwen in!

Ik zag mezelf in februari al in een fout doch sexy carnavalsjurkje rondparaderen (ja, ik moet er dit jaar aan geloven met een Brabantse lover…).

Ik zag mezelf in maart al een mooie nieuwe verjaardagsoutfit aanschaffen in een maat kleiner dan dat ik nu heb.

Ik zag mezelf in april al prima op mijn gemak in bikini bij het zwembad liggen, in het huisje dat wij met de Dikkuhs een weekend onveilig gaan maken.

En guess what: ik lig nog steeds op schema voor dit alles! Ik ben nu drie weken bezig en er is al 2,5 kg af. Moeiteloos weet ik van de gezellige nootjes af te blijven, sla ik taart af, beheers ik me bij de overheerlijke kookkunsten van mijn vriendinnetje Naomi en kies ik ervoor een gezonde salade te eten in de sporthal – in plaats van vette friet en een broodje kroket.

Naja, moeiteloos… NOT. Als je mij een beetje kent, weet je dat ik werkelijk waar verzot ben op eten. Sommige mensen hebben nog een voorkeur voor een hartige snack, zoet snoepgoed of gewoon maaltijdeten… ik ben (helaas) gek op alledrie!

Dus minder ik vooral in porties. Ik probeer licht te ontbijten, het te laten bij twee à drie boterhammen tussen de middag en één normaal formaat bord avondeten tot me te nemen. En de tussendoortjes zijn natuurlijk gezond: ontbijtkoek, fruit, rijstwafels, lange vingers… de hele rambam. Het is moeilijk, maar het lukt. Zolang ik elke maandagochtend maar op de weegschaal zie dat er onsjes af zijn, motiveert dat ontzettend en heb ik de kracht en wil om door te gaan.

Onwijs bedankt voor alle positieve vibes enne… keep them coming!

Toen ik vertelde over mijn voornemen, kreeg ik overigens heel veel reacties van meiden die met me mee  zouden doen. Dusse… vertel even hoe het met jullie poging staat. Vliegen de kilo’s er al af? :)